There is no such a thing called love. Day by day I realize it more  and more.

Sometimes I feel unable. Isn't there a way?

یا من بلد نیستم؟

ماهی سیاه کوچولوم داره نفسای آخرشو می کشه. اصلا نمی دونم تا حالا مرده یا هنوز زنده س. با به شماره افتادن نفسای اون مرگ متافوریک منم آغاز شده و وقتی تموم شه منم به صورت متافوریک تموم می شم.

I feel sensationally neglected

درشگفتم که دراین مدت ایام فراق               برگرفتی زحریفان دل ودل میدادت

برسان بندگی دخترزرگوبدرآی                     که دم وهمت ماکردزبند آزادت

شادی مجلسیان درقدم ومقدم تست          جای غم باد مران که نخواهد شادت

شکرایزد که زتاراج خزان رخنه نیافت             بوستان سمن وسروو گل وشمشادت

چشم بددورکزآن تفرقه ات بازآورد                 طالع نامورو دولت و مادر زادت

حافظ ازدست مده دولت این کشتی نوح       ورنه طوفان حوادث ببردبنیادت    

STUPID

به روزایی فکرمی کنم که یقینا قابل تکرارنیستن. به چیزایی که اون قدربهشون عادت می کنی که نمی فهمی نبودنشون چه شکلیه. وقتی به خودت می یای و می بینی باید با هاشون خدافظی کنی انگارجزئی ازوجودتو ازت جدا می کنن. زندگی خوابگاهی من ترم بعدم ادامه داره ولی دو دوستی که یک سال ونیم عادت کرده بودم که هرهفته که وارد اتاق می شم ببینمشون که تو اون اتاق فسقلی روی تخت نشستن دارن می رن. گاهی اون قدردرگیرمسائل خودمم که یادم می ره بعضی لحظات قابل برگشت نیست. روزایی که با هم می خندیدیم گریه می کردیم عصبانی می شدیم ازدست اونایی سروصدا می کردن. شاید برای من غمگین ترین صحنه تو این چند مدت دیروز بود که می خواستم از خوابگاه بیام. هیچ وقت دلم نمی خواست توخوابگاه باشم ولی الان دلم می خواست اونجا بودم کنار اون دوتایی که فردا امتان فیزیک خاک دارن.

پ.ی.۱: زیادی ملودراماتیک شد نه؟

پ.ی.۲: شدیدا تو فکر کسییم که چند روزه اعصابمو به هم ریخته. آدم بدبختی که به جای اینکه پیش خونوادش باشه تو خوابگاس درحالی که نه دانشجوئه ونه کارمند. دختر مطلقه ای که روزگارشو به بیهودگی می گذرونه و من هی ازخودم می پرسم که چرا؟ عاملش چیه که زندگی بعضیا اینجوری داغونه؟ با اینکه بالکل می رفت رو اعصابم من هنوز بهش فکر می کنم نه به اون به هزارتای دیگه مثل اون.

شاید ماندگارترین جایی که میشه گفت همین جاست...

خوبه که هستی... همیشه هستی... بی پیرایه هستی...

هر جا...

به هر شکل...

و گاهی چقدر خوبه که هر چه بگردیم جایگزینی برای کسی پیدا نمیکنیم...

دوستت دارم ...

       آلمای نازنینم...

میخواستم بهت بگم که نشد، که بگم که مهم نیست تولد امسالت برات مثل هر سال نبوده ، مهم نیست حسی نداشتی؛ برای کسی که هر لحظه در حال زاده شدنه، تاریخ اهمیتی نداره...

ما زاده میشیم، هر لحظه، هر ثانیه... و میدونیم زاده شدن بهایی داره که باید پرداخته بشه... دردی داره که باید تحمل بشه...

بها رو میپردازیم و زاده میشیم...

دریا همه شب خوابش آشفته ست... دریایی باش آبی من!

و در نهایت مثل همیشه، مثل هر سال سه تا نقطه بجای زیباترین چیزهایی که هرگز گفته نمیشن ولی حتما حس میشن... تولد امسال من هم مثل هر سال نبود... شیرینتر و تلخ تر از هر سال...

و باز هم بابت همه چی مرسی... امروز و هر روز... دوستترت دارم...